Czy warto zorganizować wizytę na stadionie Ramón Sánchez-Pizjuán?

Gdy tylko wyjdziesz z muzeum i skierujesz się w stronę tunelu, atmosfera się zmienia. W jednej chwili wpatrujesz się w sześć trofeów Ligi Europy za szybą, a w następnej jesteś już w betonowym korytarzu, gdzie rozbrzmiewa hymn Sevilli, a przed tobą rozciąga się boisko.

Ten stadion powstał, żeby dać klubowi Sevilla FC siedzibę, która dorównałaby ambicjom klubu i piłkarskiej pasji miasta. Ten cel wciąż nadaje ton całej wizycie: każdy pokój, od loży prezydenckiej po szatnię, sprawia wrażenie zaprojektowanego z myślą o rytuale dnia meczowego i wspólnej tożsamości.

Największą nagrodą nie jest samo obejrzenie stadionu, ale poczucie, jak klub funkcjonuje w mieście na żywo. Odchodzisz, rozumiejąc, dlaczego kibice Sevilli mówią o tym stadionie z troską, a nie z nostalgią.

Pomiń to: jeśli kultura piłkarska nie jest w twoim guście albo jeśli szukasz dużej atrakcji w stylu muzeum sztuki, która zajmie ci pół dnia.

Jak zwiedzić stadion Ramón Sánchez-Pizjuán

Na wizytę we własnym tempie zarezerwuj sobie od 75 do 90 minut. Wejście znajduje się przy Bramie nr 2, trasa przebiega w formie jednej pętli, a bezpłatny audioprzewodnik można pobrać za pomocą aplikacji dostępnej w 9 językach, w tym Hiszpańskim, angielskim, francuskim, niemieckim, włoskim, portugalskim, arabskim, chińskim i japońskim.

Proponowana trasa: Zacznij od Muzeum Historii, żeby zorientować się w chronologii wydarzeń, przejdź przez lożę prezydencką i salę prasową, a potem zajrzyj do garderoby. Przejdź przez tunel podczas odgrywania hymnu, a potem zatrzymaj się w ławkach rezerwowych. Kolejność ma znaczenie: najpierw kontekst, a na końcu emocjonalna satysfakcja.

warte zobaczenia: 7 trofeów Ligi Europy, szatnia gospodarzy, przejście przez tunel i ławki rezerwowych. Możesz to pominąć, jeśli masz mało czasu: Rozbudowane stanowiska multimedialne w muzeum oraz sala prasowa.

Wskazówka od lokalsów: Zarezerwuj termin późnym popołudniem. Mozaikowa fasada mieni się pomarańczowym blaskiem o złotej porze, dlatego ulubione zdjęcie stadionu każdego kibica z Sewilli wydaje się być zrobione około godziny 17:00. Ominiesz też poranne grupy szkolne.

Krótka dawka rzeczywistości: Wizyta wyłącznie we własnym tempie. Na miejscu nie ma przewodników na żywo, nie ma harmonogramu grupowych zwiedzania z przewodnikiem ani przechowalni bagaży, więc podróżuj z niewielkim bagażem. Trasa nie jest dostępna dla osób na wózkach inwalidzkich.

Krótka historia stadionu Ramón Sánchez-Pizjuán

• 1890: Klub Sevilla FC powstał 25 stycznia i jest najstarszym Hiszpańskim klubem zajmującym się wyłącznie piłką nożną.
  
• 1937: Ówczesny prezes Ramón Sánchez-Pizjuán zaczął kupować grunty w dzielnicy Nervión pod budowę stadionu, który dorównałby ambicjom klubu.
  
• 1956: Sánchez-Pizjuán zmarł 28 października, prawie dwa lata przed otwarciem stadionu, o którego budowę tak mocno się starał. Kamień węgielny położono 2 grudnia za kadencji jego następcy, Ramóna de Carranzy.
  
• 1958: Stadion zostanie otwarty 7 września meczem towarzyskim z Realem Jaén, który zakończył się wynikiem 3:3, a nazwano go na cześć zmarłego prezesa.
  
• 1974-75: Dodano drugą półkę i zamknięcia na końcach, dzięki czemu nośność wzrosła do około 70 000.
  
• 1982: Odbył się tu półfinał mistrzostw świata pomiędzy RFN a Francją, który zakończył się słynnym remisem 3:3 i rozstrzygnięciem w rzutach karnych.
  
• 1986: Właśnie tutaj rozegrano finał Pucharu Europy, w którym Steaua Bukareszt pokonała Barcelonę w rzutach karnych.
  
• 2006-2023: Sevilla zdobyła 7 tytułów w Lidze Europy (wcześniej Pucharze UEFA) i nigdy nie przegrała finału, stając się najbardziej utytułowanym klubem w historii tych rozgrywek.
  
• 2022: Będzie gospodarzem finału Ligi Europy pomiędzy Eintrachtem Frankfurt a Rangersami.
  
• Od 2026 r.: Pojemność wynosi 42 714 miejsc. Obecny budynek wkracza w ostatnie miesiące swojego istnienia przed rozpoczęciem przebudowy.

Architektura stadionu Ramón Sánchez-Pizjuán

• Styl: Architektura stadionów piłkarskich z połowy ubiegłego wieku, stworzona z myślą o hałasie. Trybuny wznoszą się niemal pionowo nad boiskiem, a dach trybuny Preferential odbija dźwięk z powrotem w stronę zawodników, zamiast pozwolić mu się rozproszyć. To właśnie ten kształt sprawił, że ta nazwa się przyjęła: La Bombonera de Nervión, czyli „pudełko czekoladek z Nervión”.
  
• Materiały: Konstrukcję tworzy żelbet, cegła i stal. Mozaika z płytek ceramicznych na elewacji, dodana w 1982 roku, nadaje budynkowi charakterystyczny wygląd. Zanim można było rozpocząć budowę, w miękkim gruncie nad rzeką Nervión trzeba było wbić 800 betonowych pali.
  
• Projekt miski: Trybuny rozmieszczone z czterech stron znajdują się bliżej linii bocznej niż na niemal każdym innym stadionie najwyższej klasy rozgrywkowej w Hiszpanii. Widoczność jest ograniczona, na boisku panuje duży tłok, a efekt tego wszystkiego to coś, co Unai Emery (ówczesny trener Sevilli) opisał kiedyś jako „katapultę” dla drużyny.
  
• Na ziemi: Z ławki rezerwowych dolna trybuna wygląda, jakby się nad tobą pochylała. Między kibicami a zawodnikami nie ma prawie żadnej bariery, i właśnie o to chodzi.

Kto zbudował stadion Ramón Sánchez-Pizjuán?

Manuel Muñoz Monasterio, znany również ze współpracy z Realem Madryt i stadionem Bernabéu, zaprojektował ten stadion przy wsparciu konstrukcyjnym Jamesa Coxa. Za tym pomysłem stał sam Ramón Sánchez-Pizjuán: stadion, który zamienił hałas kibiców w taktyczną broń. Zmarł jeszcze przed otwarciem stadionu, ale jego imię widnieje na budynku, a jego prochy spoczywają na miejskim cmentarzu w Sewilli, co sprawia, że stadion jest czymś w rodzaju jego osobistego pomnika.

Koniec pewnej epoki na stadionie Sánchez-Pizjuán

Obecny stadion ma już swoje dni policzone. Klub Sevilla FC zatwierdził wart 350 mln euro projekt przebudowy na tym samym terenie nad rzeką Nervión, zaprojektowany przez Césara Azcárate (architekta odpowiedzialnego za stadion San Mamés w Bilbao). Rozbiórka ma się odbyć w 2027 roku, nowy stadion na 55 000 miejsc zostanie otwarty w 2029 roku, a w trakcie budowy Sevilla będzie grała na stadionie Estadio La Cartuja.

Najbardziej charakterystycznym elementem jest Gol Norte: jednopoziomowa trybuna na 15 000 miejsc, nazywana „Muro Rojo” (Czerwona Ściana) – andaluńska odpowiedź na Żółtą Ścianę z Dortmundu. Mozaika autorstwa Santiago del Campo z 1982 roku zostanie poddana konserwacji i ponownie zamontowana na nowej fasadzie, a do tego pojawią się systemy wykorzystujące energię odnawialną oraz ulepszone ułatwienia dostępu dla osób niepełnosprawnych.

Jedno, czego nie da się odtworzyć, to dźwięk. Piosenka „Himno del Centenario”, napisana w 2005 roku przez sewilskiego muzyka Javiera Labandóna („El Arrebato”), osiągnęła pierwsze miejsce na Hiszpańskich listach przebojów i jest śpiewana a cappella przed każdym meczem rozgrywanym na własnym boisku. UEFA nazwała to najgłośniejszym rytuałem przedmeczowym w klubowej piłce nożnej. Jak kiedyś powiedział kapitan Sevilli, Coke: „Niektórzy z naszych nowych zawodników nie znają Hiszpańskiego, ale mimo to potrafią zaśpiewać połowę naszego hymnu, bo jest tak chwytliwy”.